De overbrenging van de BMX bestaat uit weinig onderdelen, maar elk onderdeel is belangrijk: kettingen, tandwielen, vrijloop, tandbladen, cranks, kabels en slangen. Deze pagina is gericht op de racepiloot die zijn verhouding voor de startlijn afstemt, net zoals de freestyle piloot die op zoek is naar een compacte en stevige overbrenging, die de sprongen en grinds kan weerstaan.
Één versnelling, maar een verhouding die zorgvuldig gekozen moet worden afhankelijk van de praktijk.
Zonder derailleur haalt de BMX al zijn snelheid uit één verhouding, verkregen door het aantal tanden van het blad te delen door dat van het tandwiel. Een blad met 25 tanden in combinatie met een tandwiel van 9, een gebruikelijke configuratie in freestyle, geeft een verhouding van ongeveer 2,8, gelijk aan een oude 36 en 13 maar veel compacter. In race passen de rijders het precies aan tot op de tand, rond 2,6 tot 2,9, afhankelijk van hun kracht en de lengte van de rechte stukken op de baan.
Een klein blad creëert meer speling bij de grond om over een rand te glijden; een groot blad, met meer tanden in gebruik, slijt de ketting minder.
De freewheel die op de naaf is geschroefd, eenvoudig en goedkoop, is te vinden op de meeste instap-BMX's, met een tandwiel van 14 tot 16 tanden. De cassette-naaf integreet zijn mechanisme in de behuizing van de naaf en accepteert tandwielen van 8 tot 10 tanden, zogenaamde drivers, die lichter en sterker zijn: dit is de standaard voor kwaliteits-BMX's in freestyle.
De freecoaster laat het achterwiel achteruit draaien zonder de pedalen te bewegen, waardoor je figuren in fakie kunt uitvoeren zonder achteruit te trappen. De lichte vertraging bij het opnieuw opstarten, aanpasbaar op de meeste modellen, vraagt wat gewenning.
De ketting van de BMX is een achtste inch breed, tegen drie tweeëndertigste inch voor een fiets met derailleur, wat hem robuuster maakt tegen impact. De versie met half-link verkort zich met één schakel tegelijk, handig om het wiel precies waar je het wilt in het frame te plaatsen.
De driedelige crankset, twee chromoly crankarmen en een as, vaak van 19 of 22 millimeter, draait in een Mid, Spanish of American behuizing afhankelijk van het frame. De ééndelige crankset, in één stuk, is nog steeds te vinden op instapmodellen.
De aandrijving is georganiseerd per onderdeel:
De BMX wordt aangevuld met fietsen, wielen en banden, remmen, onderdelen, uitrusting, op de pagina BMX.
Een te losse BMX-ketting springt bij het landen van een sprongetje; te strak, ze remt en slijt de lagers. Je stelt het in door het achterwiel naar achteren te schuiven totdat er ongeveer een centimeter speling is op het strengste punt, dat je kunt herkennen door de crankset rond te draaien. De kettinggeleiders, kleine onderdelen bevestigd aan de as, voorkomen dat het wiel onder druk naar voren schuift.
De uitlijning van het blad en het tandwiel is ook belangrijk: een afwijking slijt de tanden scheef. Na een sessie op een stoffige baan, blijft een ketting die is afgedroogd en vervolgens licht geolied veel langer goed.
Een beginner heeft er baat bij om te beginnen met een bescheiden verhouding, rond de 2,6, die gemakkelijker is om te accelereren bij de start en in de sprongen. Je kunt het verhogen met de kracht, door eerst het achtertandwiel te vervangen, wat eenvoudiger is dan een blad.
Een ketting die duidelijk van de tanden van het blad komt als je eraan trekt, of stijve schakels die vastzitten, duiden op slijtage. Een meetinstrument bevestigt de uitrekking; je vervangt hem voordat ze het tandwiel beschadigt.
Een racematch duurt minder dan een minuut op een korte baan, en freestyle vereist een eenvoudige en stevige fiets: een derailleur zou kwetsbaar en nutteloos zijn. Eén enkele verhouding houdt de aandrijving licht, minder gevoelig voor schokken en gemakkelijk te onderhouden.
De meeste BMX'en zijn uitgerust met crankarmen van 165 tot 180 millimeter, afhankelijk van de størrelse van de rijder en zijn stijl. Grote rijders in de race kiezen vaak voor langere armen om meer kracht te krijgen bij de start, terwijl rijders in freestyle de voorkeur geven aan kortere en wendbare crankarmen.
De meeste BMX'en hebben de aandrijving aan de rechterkant, maar sommige cassette-naven kunnen aan de linkerkant worden gemonteerd. Deze keuze komt rijders ten goede die hun grinds aan de rechterkant uitvoeren: de ketting en het tandwiel lopen dan niet meer het risico om tegen de rand te schuren.